بیا گوش کن صدای زمزمه ازدحام ابرهایی را که در کشاکش رسیدن به آن لحظه‌ی بارانی به روی لطافت هم می‌لغزند. بیا خورشید را ببین که شرم زردی رویش از دوری تو، آن را به پشت ابرها می‌کشاند. بیا سرخی درد را در غروب غریبانه‌‌اش ببین. شعرها به رویای تو شب‌ها سروده می‌شوند.

بدان که باران شوق دیدار به امید صبح وصال تو شب تا به سحر بارید. تو نیز سایه‌ی مهربانیت را بگستر بر این پهنه‌ی تشنه از محبت.
بیا باهم بگوییم. من از تو و شور نگاهت قصه‌های مجنون را بازمی‌سرایم.  از آن همه رندی و شیدایی. شکستن دل و بلندی نظر. بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت...سر خم می سلامت شکند اگر سبویی.... تو نیز بگو از اضطراب آن همه انتظار. از آن همه درد.

بیا تا بگوییم از نبودن‌هایی که در حسرت حضور چگونه زمان را به مانند تبر بر دل ساقه‌ی جوان درخت امید شکننده ما فرود می‌آورد. دیدی که چگونه می‌خواست تکه‌تکه کند صبرمان را در این تیــــک تـــــــاک‌های طــولانـــی.

ولی بدان که غروب شامگاه رفتنت حتما طلوعی در سحرگاه رسیدن خواهد داشت و این دلیل، تنها نور آفتاب عشق است که هنوز تابان در آسمان دل حضوری گرمابخش دارد.

شکوه آسمانی را، شکوفه‌های بهاری را، شمیم دل‌انگیز یاس را، شور دیدار یار را، شراره‌های آفتاب مهربانی را، شبنم باران رحمت را و شوق رسیدن را، پیشکش شما می‌کنم به میمنت این فرخنده روز و شب.
شکوفایی فرج منتظر را در سال 87 آرزو داریم.
سالی همراه با نوآوری را با هفت "ش" شروع می کنیم.
یا علی

نت های باران

سرود جدایی

مشغله‌ی زیاد

نماز(1)

شکست

بایگانی نوشته‌ها